Louise Brandon
Twarzy użycza: Lucy Hale

Imiona: Louise
Nazwisko: Brandon
Przydomek: Lucy
Wiek: 16 lat
Data urodzenia: 15 lipca 1321r.
Miejsce urodzenia: Irlandia
Znak zodiaku: lew
Religia: katoliczka
Rodzina:
Ma a raczej miała rodziców. Zginęli w niewyjaśnionych okolicznościach kilka lat temu. Rodzeństwa nie posiada.

Wygląd: Jak na szesnastolatkę wygląda nieco poważniej, więc czasem wygląd może zmylić. Nie warto więc oceniać kogoś po wyglądzie. Jest wysoką i szczupła dziewczyną. Oprócz takiego wyglądu posiada piękne, długie i lekko pofalowane brązowe włosy do ramion. Posiada też piękną i powabną twarz oraz rezolutne szare oczy i piękne usta.
Charakter: Jest typową grzeczną dziewczyną, chodź ma swoje za uszami. Jest bardzo nieśmiała, ale kiedy trzeba to potrafi pokazać pazurki i pomóc innym, zwłaszcza jeśli chodzi o znajome z jej kręgu oraz jej najlepszą przyjaciółkę.
Historia : Dzieciństwo przeżyła niemalże szczęśliwie. Lecz było tak aż do pewnego feralnego zdarzenia. Pewnej nocy gdy miała zaledwie 10 lat jej rodzice zginęli w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach. Louise nie miała starszego rodzeństwa, ani nikogo bliższego kto mógłby się nią zając więc trafiła do sierocińca. Kiedy myślała, że na tym skończy się jej marny żywot pojawiło coś, a raczej ktoś to go odmienił. Tą osobą była „ciotka” Ophelia, z którą się później zaprzyjaźniła i jest do tej pory jest najlepszą i chyba jedyną przyjaciółką. Zanim jednak do tego doszło Ophelia zabrała ją z sierocińca, a potem wychowała i wtajemniczyła w sprawy Descartes.
Zainteresowania i umiejętności:
Jeśli chodzi o czary to mało eksperymentuje i woli to pozostawić to innym.



Grupa: Krąg Descrates
Miejsce zamieszkania: Irlandia
Zajęcie/zawód: -


Przykładowy post:
Kiedy Edward dołaczył do niej na schodach, objął ją w pasie i jakby cicho westchnął. Ale nie tylko on się denerwował tym powrotem i w ogóle, ona również się tak czuła. Próbowałam opanować swoje nerwy, lecz serce wymykało mi się spod kontroli i biło szybciej niż zwykle. Edward już musiał napewno to czuć, byłam ciekaw czy ci którzy są w domu już wiedzą, że wrócili. Lecz na potwierdzenie swoich myśli nie musiałam długo czekać. Usłyszałam właśnie donośny głos z nutką łobuzerstwa w głosie, że nie musimy już pod drzwiami dłużej koczować. Odrazu poznałam ten głos, cały Emmett, nawet w takiej był on skory do żartów. Nie trzymając więc ani ich, ani siebie i Edwarda w niepewności podeszłam ostrożnie w objęciach Edwarda do drzwi otwierając je po czym weszliśmy do środka i przeszliśmy do salonu. Rozejrzałam się salonie i zobaczyłam, że prawie wszyscy się tam zebrali, jednak zauważyłam coś jeszcze. Cześć osób stała w jednym miejscu, druga w innym, a Jasper jeszcze w innym. Nie bardzo jednak do końca wiedziałam o chodzi, więc uśmiechnęłam się tylko lekko do nich i odezwałam cicho wiedząc, że i tak ją usłyszą.
- E.. Cześć, miło was znowu wszystkich widzieć.